หนังสือ Bitter Blended เศษหนึ่งส่วนเศร้า

" ชีวิตเป็นของเรา บางคนกล่าวว่าอย่างนั้น แต่ฉันไม่เคยเห็นด้วยเลย ชีวิตเป็นของมัน มันไหนสักอย่างที่ชักใยโยงเราเหมือนเป็นละครหุ่นเชิด เฝ้าดูน้ำตาแต่ละหยดร่วงเผาะ พาเหินขึ้นไปบนฟ้าที่ไม่มีใครเอื้อมถึง แต่หากว่ายินยอมจะถูกพัดไปตามลม ผู้ชักใยเบื้องบนนั่นคงได้ใจ " ___ Bitter Blended บันทึกชีวิตของผู้หญิงที่เติบโตมาพร้อมบาดแผลทางใจ มีความรู้สึกผิดเป็นอัตราเร่งในสมการความเศร้า เดินเหยียบย่ำเศษแก้วแหลมคมกลางพายุระลอกแล้วระลอกเล่า โดนโลกบีบให้โคจรเข้าหากลุ่มก้อนของความทรมานซ้ำๆ และรู้สึกอยู่เสมอว่าชีวิตไม่เคยเป็นของเรา จับตาดู ชิ้นส่วนของความอัปลักษณ์หลายรูปร่างในใจกำลังบรรจงเรียงตัว นั่นไม่ใช่หลักฐานของความพ่ายแพ้ที่คุณต้องหันหน้าหนีด้วยความรังเกียจ แต่เป็นหลักฐานของเมล็ดพันธุ์ไม่สมประกอบที่ค่อยๆ งอกเงย แห้งเหี่ยวผลิบานตามฤดูกาล เงี่ยหูฟัง ท้องฟ้าผืนใหญ่นั่นกำลังห่มคลุมเราไว้ด้วยเพลงเศร้าเคล้ากลิ่นดินฝน เราจะร่ายรำอย่างทุรนทุรายเพื่อเดินทางขึ้นไปรวมหลอมกับจักรวาลอันมืดมิด เราจะศรัทธาในการคลำทางหาแสงสว่างแม้เป็นเพียงประกายระริบหรี่ ตั้งใจจดจำ ต่อให้ในหนึ่งชีวิตเราจะต้องก้าวผ่านการพังทลายของสิ่งที่สร้างมากับมืออีกกี่หน จงเชื่อมั่นว่าทุกครั้งที่มันพังครืน การเกิดใหม่จะตามมาเสมอ __ บางส่วนจากในเล่ม "เหยาะน้ำตาเก็บไว้ในขวดโหล เอาไปลอยแม่น้ำ ท่ามกลางความทรงจำที่ลบเลือน เจ็บปวดเล่นวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่จางตาม ชิ้นส่วนความรู้สึกบางๆ ทำหน้าที่ตามแต่จะขุดกลับมามอง ดำเนินไปบนความไม่รู้ ก่อร่างสร้างตัวที่ผ่านมาเป็นเพียงที่มาที่ไป ไม่มีใครตอบได้ว่าจะพาไปสู่หนไหน ความทรงจำชนิดที่เหมือนว่าเล่นกับเปลวไฟ เอามือพัดผ่านไปมาไม่รู้สึกถึงความร้อน แต่จี้โดนนานๆ เจ็บปวดเสียนี่กระไร ตัวตนที่เป็นอยู่เป็นเพียงอัตลักษณ์สมมติ ป้ายแปะความอ่อนแอเก่าเก็บเป็นหน้าตาแผลเก่าแผลใหม่ผสมกัน เนียนบ้างไม่เนียนบ้างเท่าที่พอจะซ่อนไว้ได้ ให้สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่พอจะดูได้ ภายใต้ฉากบังหน้าตามอุดมคติที่คิดว่าควรจะเป็น" . "ทุกวันคือการตื่นขึ้นมาใช้ชีวิตแบบ auto-pilot, ถึงใจจะพังแต่ร่างกายและความรับผิดชอบยังต้องอยู่ เพราะโลกทั้งใบไม่ได้หยุดหมุนมามองความเศร้าของเรา" . "ความเจ็บปวดที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่ายิ่งเพิ่มความหงุดหงิดใจ เพราะไม่อาจรู้ได้เลยว่ามันมีที่ทางมาจากไหน ปล่อยและวางไว้ตรงกลางถล่มความคิดที่ขมวดเป็นก้อน